Pers

Uit Gooi en Eembode : Mei 2007

‘Weer aan de man, maar wat wil ik dan?’
‘Het is duidelijkheid scheppen en kansen vergroten’

HILVERSUM – Zeven vrouwen van middelbare leeftijd benaderde relatietherapeut Marian van Veluwen een tijd geleden met de vraag of ze hun niet kon helpen bij het vinden van de’ juiste’ man. Hierop besloot Van Veluwen een cursus te geven voor vrouwen van veertig en vijftig plus die weer een man in hun leven wensen.

Volgende week woensdag is het zover en gaat de eerste cursusavond van start. Van Veluwe heeft al zeven cursisten, maar er is nog plek. ,,Veel vrouwen van middelbare leeftijd hebben een relatie achter de rug en zijn vaak teleurgesteld. Ook zijn er vrouwen die al weduwe zijn. Voor deze vrouwen kan het moeilijk zijn om weer zelfverzekerd over te komen en zichzelf goed te presenteren. Zo kunnen ze bang en verdrietig zijn en is hun lichaam ouder geworden.”
Deze vrouwen kunnen nog veel leren. De cursus Weer aan de man, maar wat wil ik dan? bestaat uit drie delen. ,,Tijdens mijn cursus leren vrouwen onder andere over lichaamstaal, wat ze willen en hoe ze zichzelf moeten presenteren. Veel vrouwen vinden zichzelf te dik en houden zichzelf voor dat ze eerst tien kilo af moeten vallen. Dit is een typisch argument om je achter te verschuilen. Het is een kwestie van duidelijkheid scheppen en je kansen vergroten”, aldus Van Veluwen.
Van Veluwen denkt dat cursisten veel van haar kunnen leren, maar ook van de tips van de andere cursisten. ,,Vriendinnen en familie kunnen vaak tips geven of zeggen dat iemand zich anders moet kleden of gedragen maar vreemden hebben hier een betere kijk op. Ze bekijken de ander objectief. Ook kan het leuk zijn om na de cursus met een van de andere vrouwen op mannenjacht te gaan. Ik hoop dat de vrouwen als ze hierna naar een feest gaan hun kansen zien en grijpen. Als de cursus afgelopen is en iemand blijkt meer hulp nodig te hebben dan degene vooraf dacht, kan deze altijd nog even bij me langskomen”, aldus Van Veluwen.

 

Uit: De Gooi & Eemlander – door Jetty Claus – Mei 2007

Je bent jong en je wilt wat.
Op die leeftijd kan er nog niets mis zijn met de seks,is het beeld in de media. Toch zoeken steeds meer vrouwen tussen de twintig en dertig jaar hulp, omdat zij geen zin meer in gemeenschap hebben en zich tekort voelen schieten. Dat is de ervaring van de Hilversumse seksuologe Marian van Veluwen (42). Zij heeft sinds een jaar een praktijk voor seksuele relatie-counseling aan huis. In tegenstelling tot de assurantieadviseur of de pedicure heeft zij geen bordje met haar beroep erop bij de voordeur. Om de privacy te waarborgen, want niemand loopt te koop met seksuele problemen. Van Veluwen was aanvankelijk zelf ook verbaasd dat zij zoveel jonge vrouwen krijgt en niet de meer voor de handliggende groep van ouderen met erectieproblemen en gebrek aan lust om te vrijen. Voor echt medische zaken, zoals medicijnen tegen impotentie, is men bij haar ook niet aan het goede adres. Zij coacht de mensen met gesprekken en opdrachten.Dat er nu zoveel jonge meiden van net twintig seksuele problemen hebben, is een teken van deze tijd van ‘vrijheid blijheid’, vindt zij.

“Vroeger moest je het als jongere bevechten om met je vriendje naar bed te kunnen. Tegenwoordig vraagt moeder aan haar dochter van zestien of hij moet blijven slapen of zegt al waar de condooms liggen nog voordat de dochter erover heeft nagedacht, of ze met hem naar bed wil. Door de beeldvorming in de media, dat alles moet kunnen en mogen, beginnen meisjes soms al met gemeenschap nog voordat hun lichaam rijp is. Ze vinden seks wel plezierig,maar het diepe verlangen is er nog niet. Dat kan later leiden tot problemen.

 

In ongezonde familiesystemen blijft incest onbespreekbaar
De stinkende mantel der liefde
Hilversum 25 Juni 2013 Interview Gooi en Eemlander dor Miriam Vijge

Eigenlijk is het grote zwijgen over incest de grootste pijn”, zegt Marian van Veluwen, incest-specialist, vanuit haar praktijk in Hilversum. ,,Dat gebeurt in families, maar ook in de hulpverlening. Die cultuur van wegstoppen, stil zijn, niet gehoord noch erkend worden, maakt stinkende wonden.” ,,Voor je zestiende onvrijwillige seks met een familielid of huisvriend is incest”, definieert Van Veluwen meteen. ,,Dat zijn niet de ontdekkingsspelletjes met neefjes. Incest betekent altijd machtsongelijkheid, angst en onveiligheid. De dader heeft vaak een sterke positie: hij is dominant, of heeft financiële controle, of is juist die lieve opa. Als jij dan ineens incest openbaart, is dat raar.” En is Het Grote Zwijgen daar.

Kudde
,,Ondanks alles blijven kinderen loyaal aan de kudde. Bij de familie horen is hun bestaanszekerheid. Ze praten het voor zichzelf goed of worden dat wijsgemaakt. Ze worden monddood en negatief ingekapseld in het onderhuidse, zieke systeem. Ze leren pijn weg te maken, geen grenzen te stellen en zich waardeloos te voelen.” ,,Die gezinscultuur, van de schijn ophouden en vrolijk doorgaan, houdt de problemen jaren in stand. Incestslachtoffers geven alleen maar, ze weten precies hoe anderen zich voelen en stemmen daarop af. Het zijn overlevers, vaak sterk, succesvol in hun studie, werk, of grappig. Maar echte verbindingen maken, voelen en liefde ervaren, kunnen ze niet (meer).”

Wanhoop
Veluwen ziet ze op 40-, 50-, 60-jarige leeftijd in haar praktijk komen, als ze de wanhoop nabij zijn. ,,Vastgelopen in overleven. Vaak brengt een nieuw trauma – scheiding, burn-out, de dood van een dader – de oude pijn onverwacht terug. Achter het vrolijke masker knaagt het. Ze worden depressief of reageren ineens pissig of boos. Ze snappen hun eigen gedrag ook niet.” Over de rol van hulpverleners is Van Veluwen niet te spreken, hoewel ze het wel begrijpt omdat slachtoffers sterk overkomen en meesters in pijn wegstoppen zijn. ,,Ook voor hulpverleners is het moeilijk om seks te bespreken. Incest is altijd onfris en niet leuk om op door te vragen. Bovendien is er een risico op crises. Dus krijgt iemand vaak antidepressiva. Weer wordt er gesust en over gezwegen. En zo gaat het verder bergafwaarts.” ,,Trauma betekent wond in het Latijn”, trekt Van Veluwen een parallel naar het genezingsproces van incest. ,,Die moet je verzorgen en elke dag aandacht geven om te genezen. Maar als je het steeds afplakt, wegstopt en negeert, gaat het pussen en etteren. Dan word je ziek.” Tot suïcidaal aan toe, ervaart Van Veluwen in haar praktijk. Ze laat slachtoffers vaak voor het eerst het verhaal echt vertellen. ,,Ik vraag naar die filmrol ver weggestopt in die achterste lade. Die ontwikkelen we samen, beeld voor beeld gaan we daar doorheen. De pus moet uit de wond. Ze moeten zelf snappen en erkennen wat er gebeurd is.” Ze helpt de vrouwen inzicht te krijgen in hun overlevingsstrategie, die vaak voor meer foute (partner)keuzes in hun leven heeft gezorgd. ,,Ze zijn slachtoffer van een ongezonde gezinscultuur waarin alles met de mantel der liefde bedekt wordt. Maar wel een stinkende.” ,,Na het openbreken van het zwijgen binnen de familie, blijft erkenning of steun voor ‘de spelbreekster’ vaak uit. Een nieuwe klap. Soms reageren zussen zelfs jaloers want aan hen is juist volledig voorbij geleefd. In zo’n gezin krijgt niemand wat hij of zij nodig heeft”, verzucht Van Veluwen. Van Veluwen helpt hen de triggers voor crisissituaties te herkennen en hoe dan te handelen. ,,Slachtoffers zijn vaak heel sterk, maar eenzaam. Dan moet je opnieuw leren leven, ook zonder familie-erkenning, door op jezelf te vertrouwen. Pas door anders te kijken en te voelen, kun je echte verbindingen aangaan en ongezonde culturen definitief doorbreken.” Tot slot heeft ze een advies om het probleem aan te pakken. ,,Als je de kiezel op jouw pad niet opruimt, dan zal je kind erover struikelen.”